vSphere cluster’da işin “otomatik” yürümesi için DRS (denge) ve HA (kesinti sonrası toparlanma) birlikte çalışır. Ama gerçek hayatta otomasyonu bozan en sık şey, iyi niyetle konmuş ama birbirini kilitleyen kurallardır.
DRS temel olarak VM’leri hostlar arasında dengeler. DRS’ın hareket alanını daraltan şeyler:
• VM/Host rule’lar (VM şu host grubunda kalsın gibi)
• Affinity/anti-affinity (VM’ler birlikte/ayrı dursun)
• CPU/memory limit’ler
• Aşırı reservation
DRS “öneri üretip uygulayamıyorsa” genelde kural çakışması vardır. Özellikle 10–20 kuraldan sonra yönetim zorlaşır. İyi pratik: kural sayısını az tutmak, kuralları iş gerekçesiyle dokümante etmek.
HA tarafında ise sık hata: “Her şey aynı restart priority.” HA bir host kaybında VM’leri açar ama kritik bileşenler (AD/DNS, monitoring, vCenter bağımlılıkları) geç açılırsa toparlanma uzar. Admission Control da çoğu zaman yanlış anlaşılır: cluster’da kaynak var gibi görünse bile HA, host kaybına kapasite ayırdığı için yeni VM power-on’u engelleyebilir.
